.boos op zondag.

 

Waarom zijn alle labels in kleding tegenwoordig zo hard en scherp? Ze irriteren je huid soms tot bloedens toe en zijn er ook nog eens heel moeilijk uit te knippen, want vastgenaaid met heel sterk garen. Ik heb daarnet weer ‘s een mooi nieuw vestje vernield. Met een tornmesje probeerde ik het nekschavende label eruit te halen, heel voorzichtig, maar natuurlijk weer niet voorzichtig genoeg. Mijn nieuwe vestje heeft nu een, gerepareerd, gaatje in de hals en is niet echt mooi nieuw meer.

waslabel

.liedverdriet.

Schermafbeelding 2013-11-29 om 13.13.37

Van de pietendiscussie heb ik me bewust heel ver gehouden. En dat blijf ik ook doen.

Maar er is een punt waar ik me hard voor maak, waar ik best wel over wil discussiëren: GEEN kerstliedjes op de radio vóór Sinterklaas!

Om op 29 november de eerste irritante kerstbelletjes al te horen rinkelen op de achtergrond van een tranentrekkend liedje (zo alleen, op weg naar huis, geliefde weg, een kindeke in de kou, enz etc ), ik krijg er gewoon jeuk van.

Er is een plaats en een tijd voor alles en de tijd is voorlopig nog niet gekomen.

Als de Sint is uitgezwaaid, ja dan… Dan mogen de kerstbomen naar binnen, dan mogen de liedjes van mij de hele dag klinken, ik zet ze wel uit als ik er geen zin meer in heb. En nu ik toch bezig ben: is het nu écht nodig dat elke kerstsong die belletjes op de achtergrond heeft?

.agendamakers, hoort mij aan!.

foto (1)

Ik heb een nieuwe agenda gekocht. Hij is leuk, hij is groot. En ik hou van papieren agenda’s. Ik bewaar ze, ik heb ze zelfs nog van de middelbare school, vol met ontboezemingen, foto’s en kaartjes van concerten en films. (over die kaartjes moet ik het binnenkort ook eens hebben, trouwens)
Het zijn documenten, dagboeken, vaak versierd met poeziëplaatjes,stickers en pentekeningen. Mijn nieuwe agenda heeft de week op de linkerkant en de rechterkant is gereserveerd voor ontboezemingen, kaartjes, poeziëplaatjes, pentekeningen, e.d. Heel fijn, heel handig.
Maar alweer is de weekindeling voor mij onbegrijpelijk. De werkdagen zijn redelijk groot, de weekenddagen zijn klein. Veel te klein. Ik ben toch niet de enige die in het weekend allerlei afspraken en plannen heeft? Maar het noteren ervan moet op de vierkante millimeter. Stom.

.kijk niet om.

Een wei met paarden in de zondagmiddagzon.Een veulen dat tegen z’n moeder aanleunt. Mooi om te zien, ontroerend zelfs. Alleen het bankje voor die wei staat met z’n rug naar dit uitzicht, zoals zoveel bankjes in de buurt. De vijver met de fontein: het bankje kijkt andersom naar een saai voetpad. Het veld met de waterpartij vol ganzen: bankje kijkt schuin tegen een bosje aan. En dan de bankjes die er gewoon niet zijn: bij de kinderspeelplaats bijvoorbeeld. Als je (klein)kind speelt, moet je dan in het gras gaan zitten of leunen tegen een touw van het klimrek? Ik zou graag eens met de infrastructuurmensen van Amsterdam Zuidoost rond de tafel gaan zitten. Op een stoel. Bankjes zullen er wel niet zijn.

.ik ben wit, magenta, paars en bruin.

SYNESTHESIA
The ability to have one sense, say sound, trigger another sense, say sight, at the same time. In this case, when someone with sound to color synesthesia hears music, they will have color flashes based on what is being heard. Another common form of this is grapheme (numbers) to color synesthesia, where certain numbers, combinations of numbers, days of the week, months, etc. will trigger color flashes.
People with this condition include Leonard Bernstein, Richard Feynman, Duke Ellington, Syd Barrett, Billy Joel, Eddie Van Halen and Pharrell Williams

Volgens Grace, een synestheet, ben ik, Irene Maria van Dalen, wit,magenta, paars en bruin. Mooi wel, past wel bij elkaar, het bouwt op van licht naar donker. Andere synestheten zullen ‘mij’ anders zien, maar met deze ben ik wel tevreden.

.cowgirl.

Ik ben nooit een paardenmeisje geweest. Koeienmeisjes bestaan niet officieel, maar ik ben er wél eentje. Ik heb het hier wel eens eerder over koeien gehad, maar dat weerhoudt me er niet van het nog eens te doen. Vanmorgen reed ik via de gebruikelijke landelijke route naar m’n werk en daar stonden ze weer. In de zachte, herfstachtige ochtendzon. “Mijn” ochtendroutekoeien zijn lichtbruin en staan altijd in kleine groepjes bij elkaar. Alsof ze op het schoolplein staan te kletsen. Vanmorgen had er eentje zich, waarschijnlijk ivm ondraaglijke jeuk, van een van de groepjes verwijderd om met een gelukzalig hoofd langs een hek te gaan schuren. Ik geniet daar erg van. Ik vind koeien lieve, mooie, nieuwsgierige dames. Ze ruiken lekker naar gras en melk en hebben de ogen van een topmodel. In mijn volgende leven wil ik graag op een melkveebedrijf worden geboren.

.gezond bezig.

Ze heeft een blikje Fernandes in haar ene hand en een half opgegeten kaascroissant in de andere. Het is 10.40. Ze is zwanger en weegt minstens 100 kilo. Ze gaat even in de gezamenlijke wachtruimte zitten om de versnaperingen snel naar binnen te werken. Onmiddellijk na het consult bij de verloskundige steekt ze, weer terug in de wachtruimte, een verse sigaret op en verdwijnt richting uitgang van het medisch centrum.