.oma’s ring.

Schermafbeelding 2015-02-03 om 16.49.57

Oma. De moeder van mijn moeder. Een grote, sterke vrouw, altijd aan het werk. Oma had een ring. Een witgouden ring met een briljantje. Ik vond hem prachtig. Zó prachtig, dat ik vroeg: ‘ Oma, als u later dood bent, mag ik ‘m dan hebben?’ Ik was nog klein, ik wist niet beter. Neem me dit vooral niet kwalijk. Het mocht. Maar ik hoefde gelukkig niet tot haar dood te wachten. Ik kreeg hem al eerder en droeg hem op mijn trouwdag. De ring is flinterdun. Oma droeg hem gewoon tijdens haar werk, dus hij had aardig wat te lijden. Zo hoort het eigenlijk ook. Niks in een doosje stoppen en één keer per jaar met kerst dragen. Maar ik durf het niet meer aan. Ben bang dat hij van mijn vinger valt van broosheid.Daarom zet ik ‘m te pronk op mijn blog.

.a small boat made of china.

Ik ‘verzamel’ mooie woorden en zinnen.  En dit lied heeft er wel twéé die absoluut tot de top behoren.

Uit “Weather with you” van Crowded House:

…Now it’s the same room but everything’s different
You can fight the sleep but not the dream…

en

…There’s a small boat made of china
Going nowhere on the mantelpiece…

En dan vooral die laatste. Zie je het kleine porseleinen bootje staan op de schoorsteenmantel?Schermafbeelding 2014-10-25 om 14.46.44

.tje.

Waarom heet de bakker in dat Franse dorp “bakkertje” en de markt in Spanje het “marktje”? Zo’n leuk restaurantje, vijgenverkopend mannetje, plekje, stoeltje, … Is het de vakantie?, dat je alles fijn en lief en leuk vindt en daarom klein en schattig wil maken?

.boos op zondag.

 

Waarom zijn alle labels in kleding tegenwoordig zo hard en scherp? Ze irriteren je huid soms tot bloedens toe en zijn er ook nog eens heel moeilijk uit te knippen, want vastgenaaid met heel sterk garen. Ik heb daarnet weer ‘s een mooi nieuw vestje vernield. Met een tornmesje probeerde ik het nekschavende label eruit te halen, heel voorzichtig, maar natuurlijk weer niet voorzichtig genoeg. Mijn nieuwe vestje heeft nu een, gerepareerd, gaatje in de hals en is niet echt mooi nieuw meer.

waslabel

.liedverdriet.

Schermafbeelding 2013-11-29 om 13.13.37

Van de pietendiscussie heb ik me bewust heel ver gehouden. En dat blijf ik ook doen.

Maar er is een punt waar ik me hard voor maak, waar ik best wel over wil discussiëren: GEEN kerstliedjes op de radio vóór Sinterklaas!

Om op 29 november de eerste irritante kerstbelletjes al te horen rinkelen op de achtergrond van een tranentrekkend liedje (zo alleen, op weg naar huis, geliefde weg, een kindeke in de kou, enz etc ), ik krijg er gewoon jeuk van.

Er is een plaats en een tijd voor alles en de tijd is voorlopig nog niet gekomen.

Als de Sint is uitgezwaaid, ja dan… Dan mogen de kerstbomen naar binnen, dan mogen de liedjes van mij de hele dag klinken, ik zet ze wel uit als ik er geen zin meer in heb. En nu ik toch bezig ben: is het nu écht nodig dat elke kerstsong die belletjes op de achtergrond heeft?

.agendamakers, hoort mij aan!.

foto (1)

Ik heb een nieuwe agenda gekocht. Hij is leuk, hij is groot. En ik hou van papieren agenda’s. Ik bewaar ze, ik heb ze zelfs nog van de middelbare school, vol met ontboezemingen, foto’s en kaartjes van concerten en films. (over die kaartjes moet ik het binnenkort ook eens hebben, trouwens)
Het zijn documenten, dagboeken, vaak versierd met poeziëplaatjes,stickers en pentekeningen. Mijn nieuwe agenda heeft de week op de linkerkant en de rechterkant is gereserveerd voor ontboezemingen, kaartjes, poeziëplaatjes, pentekeningen, e.d. Heel fijn, heel handig.
Maar alweer is de weekindeling voor mij onbegrijpelijk. De werkdagen zijn redelijk groot, de weekenddagen zijn klein. Veel te klein. Ik ben toch niet de enige die in het weekend allerlei afspraken en plannen heeft? Maar het noteren ervan moet op de vierkante millimeter. Stom.

.kijk niet om.

Een wei met paarden in de zondagmiddagzon.Een veulen dat tegen z’n moeder aanleunt. Mooi om te zien, ontroerend zelfs. Alleen het bankje voor die wei staat met z’n rug naar dit uitzicht, zoals zoveel bankjes in de buurt. De vijver met de fontein: het bankje kijkt andersom naar een saai voetpad. Het veld met de waterpartij vol ganzen: bankje kijkt schuin tegen een bosje aan. En dan de bankjes die er gewoon niet zijn: bij de kinderspeelplaats bijvoorbeeld. Als je (klein)kind speelt, moet je dan in het gras gaan zitten of leunen tegen een touw van het klimrek? Ik zou graag eens met de infrastructuurmensen van Amsterdam Zuidoost rond de tafel gaan zitten. Op een stoel. Bankjes zullen er wel niet zijn.